अखेर कविता सुचली...

शब्द माझे हरवले
स्टेटस लावला बरा...
कविता लिहणे जमत नाही
बहाणा मिळाला खरा

पूर्वीसारख्या कविता का होत नाही...
असे का घडले काहीच कळत नाही...
वाटायचे असे खूप..
पण आता वाटणार नाही.....

कविता आहे सखी...
कविता आहे सोबत.........
असे कधी कधी वाटते ...
मग बहाणा सुचतो खरा...
लिहीणे पण मग चालू...भराभरा....

वाचाल ही कविता .....
हो...नाही...माहीत नाही....
ह्यातले काहीतरी असो..
काहीच हरकत नाही...

जेव्हा पण वाचाल तेव्हा वाचेल...
मग मला ही वाटेल..
चला अखेर कविता सुचली......................

- शशांक नवलकर ११-५-२०१०

आजकाल स्वप्न पण अपूरीच पडतात

पाहतो स्वप्न पूरी करण्यास
जीवन जगतो ती स्वप्न जगण्यास
मुठीतनं वाळूही निसटते हळूहळू
स्वप्न राहिले तिथेच...लागते जेव्हा कळू

स्वप्नात आजकाल एकच पोर असते..
प्रत्येकवेळी नाव काही और असते
प्रेमकहाणी जगायला जातो तिथेच ती भंगते जणू
स्वप्नच असते हो..प्रेमात असा कीतीवेळा कण्हू..

खर आयुष्य जगतानाही स्वप्न पडतात
पण कधी कधी घटना स्वप्नासारख्या असतात
आयुष्य स्वप्न बनण्याआधी जगून घ्यावे बरे..
काय माहीत केव्हा ते स्वप्न होईल पुरे...

नशीब...वेळ....काळ....सगळच कसं लागतं
ह्या सगळ्यांच गणित ज्याला जमतं
एका स्वप्नात काय काय बघणार...
तरी सुद्धा काय करणार.....

आजकाल स्वप्न पण अपुरीच पडतात........

- शशांक नवलकर ११-५-२०१०.

एक विचित्र स्वप्न..

एक शापित स्वप्न..
मला पडलेल....
आगळ वेगळ
असच काहीसं घडलेलं...
अंधाराकडून प्रकाशाकडे वाटचाल
सारं काही विस्कटलेलं
पुन्हा उभं राहतय.....
माझं जगणं बदलतय
हळूहळू जगही बदलतय..
आता कळू लागलय
थोडं थोडं........

कोण कोणाचं का असतं
कस असतं.....कधी असतं..केव्हा असतं
एवढे सगळे प्रश्न का असतात...
त्याला उत्तर का नसतं
प्रश्नाला प्रश्न का असतो......
उत्तराला उत्तर का नसते.......
एवढे सगळे प्रश्न.....
अचानक सुटले !!!
नक्कीच स्वप्न असावं
तरी सुद्धा दिसतय सर्वकाही....
काहीसे धूसर....काहीसे स्पष्ट
कदाचित काहीतरी दिसावं

एक सावली.....
अपली आपलीशी वाटणारी?
जवळ येणारी दूर जाणारी.....
हवीहवीशी.......भांबावणारी.......
कोणीतरी असेल आपलं मानणारी...
एका सावलीवरून ती......दिसेल??
त्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं......
ती देईल..........
म्हणजे ती माझी होईल???
असही होऊ शकते का ?
नक्कीच तेही एक स्वप्नच असेल......

अचानक........जाग आली........
आई विचारू लागली..
काय बडबडत होतास.......
मनात म्हंटल वाट लागली.....
त्या स्वप्नाला पण त्याच वेळी पडायच होतं
काहीच कळत नाही......
तरी सुद्धा....
स्वप्नाच्या नावाने....कोडचं होतं
माझ्या आयुष्याचं
सुटलेलं कोडं

शशांक नवलकर १०/३/२०१०

....

आजवर मी अश्या अनेक लोकांना गमावले ज्यांची किंमत माझ्या आयुष्यात अमूल्य होती... ते सर्व आज माझ्यापासून दूर आहेत.....वा मी त्यांपासून अलिप्त आहे. आज ही कविता अर्पण करतो त्या सर्वांसाठी ज्यांनी मला अगदी मनापासून जीव लावला... पण मी...........त्यांना गमावले.


आजही आठवण येते
त्या सर्वांची...
ह्ळूच पुन्हा साठवण होते ......
त्या गमवलेल्या नात्यांची........
म्हणतात नाती सहज तुटतात....
बनता बनवता ती नाती अशी बनतात....
जणू त्या नात्यांचे अनेक अनुबंध जुळतात.
तेच अनुबंध जपता जपता..
अनेक नाती हरवली...
मला हवी हवीशी माणसं........
मीच गमवली..
.
.
.
नाही मी त्यासाठी काही रडत नाही....
पण ती माणसं नाहीत म्हणून
हसतही नाही...
आठवण येते हो..
खरच मला त्यांची खूप आठवण येते.
कोणीतरी मला बोलून गेले......
काही माणसांची किंमत ती नसतानाच कळते...
खरच होते ते........
.
.
.
जी नाती अनमोल असतात.....
जी माणसं जणू सोन्यासारखी असतात......
त्यांची आठवण येतेच......
आजकल अशी माणसं क्वचितच सापडतील
ज्यांना मी दुखावलं...मी दुरावलं
ती आता फक्त कवितेतच माझ्या सापडतील.......
कदाचित ती मला मिळणारच नाहीत....परत.......
किंवा परत मिळतील का?????
.
.
.
आज नवी नाती जोडताना..
अनेकदा मनी विचार दाटून येतात.
पुन्हा तिला तसेच गमवले तर.........
पण नाही...आता मी जपेन.......
अगदी माझ्या श्वासांसारखी
ती नाती......
जपेन.......
.
.
ते अनुबंध...मी जपेन.............

- शशांक नवलकर २५-२-२०१०

हे शब्दच असे.........

हे शब्द असे
लिहीत जातो तुझ्यासाठी......
ओवी अशा गुंफत जातो
अनाहुतपणे...
श्वासही बनू लागतात शब्द तुझे.........
त्या श्वासांतून जन्मते कविता.......
तुझ्यासाठी.......
हे शब्दची आयुष्य....
आयुष्य ते जगणे .......
शब्दासाठी.....त्या कवितेसाठी...
अन त्या कवितेतली.......
तू.................
ओळखले तुला आज..
शोधत होतो खूप काळ......
अन इथेच होते मी म्हणतेस...
भेटलोच आपण काल........
बघ कसे नाते निर्मिले......
बोलावसं वाटतय....खूप बोलावसं वाटतय
indeed...... i miss you....
.............
.........
......
...
.
आता तू जगायचस....
मस्त जगायचस..........
हसायचस.........
थोडसं दुखतय ना......
मी असेन आता........
तुझ्यासाठी..... तुझ्यासोबत...........कायम........
एकच करायचस.........
फक्त हसत राहायचस........
मनमोकळं जगायचस.......
बस्स........एवढच मागतोय.........
देशील ना................

- शशांक नवलकर २७-१-२०१०

का असा....खेळ मांडला.....?

स्वप्न रंगवता रंगवता..
तोडून गेलीस........
आयुष्य बनवू जग दोघांचे...
उध्वस्त करून गेलीस....
ह~ बनवलेस न मला...
तुझ्या हातातले खेळणॆ...

तुझ्याशिवाय जगू शकत नाही...
म्हणायचीस अन काय काय सांगायचीस
काहीच खर नाही..
सगळेच खोटे होते ना ते.........
मग हसणे काय रडणे काय......
भीषण सत्य होते "ते"...
माझ्याच आयुष्याचे.....फक्त माझ्या.........
.
.
बनवलेस न मला....
तुझ्या आवडीचा जोकर........
.
.
त्या जोकरला ही कंटाळा येइल...
हसण्याचा...रडण्याचा...
परत हसण्याचा.....परत रडण्याचा
तो ही शिव्या देईल तुला..
हसवण्यासाठी...रडवण्यासाठी अन.......
फसवण्यासाठी...........
फसवलेस न मला.......
तुला एकटीलाच हसण्यासाठी.......
.
.
तुझ आयुष्य एक कोडं...
जळमट्यांनी भरलेलं एक कोपर
गुंता....तुझ्याच उलट०सुलट विचारांच......
रहा तिकडेच पडून
तेच तुझ विश्व...तेच तुझ आयुष्य....
जा रहा तू एकटीच...
.
.
माझ्या जगात खूप काही आहे..
जगण्यासाठी...आनंदी राहण्यासाठी...
माझी माणसं....माझे मित्र......माझ्या मैत्रीणी...
अन "ती"...माझ्यासाठी वाट पाहतेय.......
.
.
.
पुरे झाला हा खेळ........
मी जातो......
may god bless you.....
or else.........
just go to hell.................................................

- शशांक नवलकर २५-१-२०१०

एक क्षण सोहळ्यासारखा...

आयुष्य जगण्या
पुरे असते एक आयुष्य
तेच जगता जपतो आपण
अनेक श्वास......अनेक आठवणी...
अन ते सारे विसावते........
एका श्वासासाठी.............

जेव्हा बनतात ते श्वास......
कारण...जगण्यासाठी....
तेव्हा आपले आयुष्य
बनतो एक सोहळा.....

जरी कोणी मानत नसे....
आयुष्य एक सोहळा...............
मग जगून पहा त्या प्रत्येक श्वासासाठी....
तो श्वास जगलेल्या क्षणासाठी...

कधी कधी ते आयुष्य ही हरते
त्या क्षणांसाठी...
त्या श्वासांसाठी.....
मग विसावतो तो अंध:कार

उजळून टाकू ते आयुष्य
पुन्हा नव्या ध्यासासाठी....
जगू नवे श्वास...
नव्या उत्साहाने जगण्यासाठी............
ना थांबतील ते श्वास आता...
ना कोणतेही क्षण...............
अन मग.........

मग
तुम्हीच म्हणाल......
जगता आयुष्य असे तो सोहळा...
जगता प्रत्येक क्षण असे तो सोहळा....
सोहळाची माझे आयुष्य..........
अन तो प्रत्येक क्षण एका सोहळ्यासारखा.........

- शशांक नवलकर ३०-१२-२००९.

जळलेल्या आठवणी....

खूप जळतेयस ना आतून.......
कधीतरी मी ही तसाच जळत होतो..
रडत होतो तडफडत होतो....
तुझ्या साथ मिळण्यासाठी
सगळ्यांशी झगडलो
पण..
शेवट माझाच झाला..
कारण मी तुझ्यावर प्रेम करत होतो............
माझ्या जळणावर शिधाही पडल्या नसतील.......
त्या जळत्या शवास
एकच आस होती....
फक्त तुझ्या येण्याची....
गरज होती त्यास.............
तुझ्याच सावलीची...............
ते शवही नाही उरले आता..
उरली होती
फक्त राख...................
आज तेथे तू जळतेयस................
तुझ्या नव-याच्या मिठीत...
आठवतेयस तू मला...........
त्या प्रत्येक क्षणासाठी................
त्या प्रत्येक आठवणीसाठी..........................
कारण...........
त्या नाजुक काळजात..............
माझ्या अस्तित्वाची वात................
अन मी,
अजुनही जळत आहे.........................
अजुनही जळत आहे.........................


- शशांक नवलकर २४-१२-२००९.

आज मी शोधत आहे.....

आज मी शोधत आहे.....
त्या सावलीला..जिची सोबत अखंड असेल
जिच्या सोबतीने संपेल तो अंधार..
एकांतातला अंधार...
आजवर कैकदा मी रडलो हसलो
त्या भावनेसाठी
आसुसलो......वाट पाहत राहिलो..
जणु एखादा चातक........
ताहनलेला..पावसासाठी आसक्त
आता मला जगायचय.......
तिच्यासवे..................
एक असे आयुष्य.........
जे असेल फक्त तिच्यासाठी...
अन ती असेल फक्त माझ्यासाठी
तो आभासही सुखावतो
तिचं मिळण्याचा
तिला मिळवण्याचा...
बस्स्स.........
आता पुरे झालं
भावनांची अंधळी कोशींबिर
सावल्यांचा तोच तोच लपंडाव
नको मला त्या रिकाम्या भावना..
तो......तोचतोच पणा
हवय एक जीवन.......
जगण्या तिच्यासवे....तिच्यासाठीच...........
रे देवा? पाठवशिल का तिला माझ्यासाठी?
आज मी तिला शोधत आहे..........

- शशांक नवलकर २०-१२-२००९.

"show Stopper"

जेथे तिचे नाव नाही
ऐसे कोणते गाव नाही
ओठावरी हसू उमटते
पाहता तिला....
सारे काही थांबते
पाउल पडताच तिचे
स्वप्न पाहते क्षणोक्षणी
घेण्या उंच भरारी
छाटुनी पंख हरएकदा
चालते घेउनी नवे स्वप्न उरी.
.
.
चांदणे पाहता एकली
होईन मी एक तारका
सारे तारे मजभोवती
एकलीच मी मेनका...............
स्वप्न ते चंद्र तार्यांचे
साकार होते आज ते ..........
बनुनी मी एक तारका
सर्व झाले माझे चाहते

बनुनी तारका त्या आकाशी
आज आहे मी एकली
बनुनी एक निमित्त
अजूनही मी एकलीच ..........
.
.
जिंकुनी तो स्वर्ग
आज चढते नशा...
जणू अखंड दिसे
ती धूसर दिशा
आपलेही होता परके
न राहिले मीच माझी
भाग्य ही तितकेच फाटके
भोगते ती चूक माझी

येईन मी पुन्हा..
जाते आहे सांगताना
असेन फक्त मीच........

फक्त मीच.................
एकली.......................................................

शेवटची कविता.....तुझ्यासाठी

म्हणे नाती खूप अनामोल असतात.....
जितकी मजबूत बनतात
तितकीच लवकर तुटत असतात ......

खरच ही नाती अतूट असतात का....?

जाताना म्हणतेस विसर मला
जमलेच तर आता सावर स्वत:ला
खरच प्रत्येकाला विसरणे सोपे असेल तर......

मी खरच तुला विसरू शकेन का ?

आज मारतो आहे स्वत:ला
एक नवे आयुष्य जगण्यासाठी
जगलो होतो ते नाते जपण्यासाठी

खरच मी तुझ्याशिवाय जगू शकेन का ?

अश्या अनेक कविता...
आज धूळ खात पडल्या आहेत......
तुझ्याचसाठी.....लिहिलेल्या...........

कदाचित तू त्या वाचल्या असशील............
कदाचित नसशीलही.....................


- शशांक नवलकर १० - १२ - २००९.

खेळ....

किनारा वाळू चंद्र
पुन्हा जमला रे मेळ
शुक्रतारा शोधताना
रंगे प्रेमाचा हा खेळ

शब्द शब्दांची कविता
पुन्हा तोच खेळ
सावल्यांतही तुला शोधताना
न जाणे का संपतो हा वेळ

दिस सरतो एक असा...
तुझ्याविना.....एकलासा..
अंती त्या शोधतो तुला...
वाटे मग तोच दिस हवा-हवासा

हवी तुझी साथ मला..
ना आयुष्यभर ना जन्मजन्माची
रे शुक्रता-या चांदणे आहे तुला
साथ देशील का मला क्षणभराची......

हा खेळ असा
मिलनाचा...
तुझा-माझा.....
सावल्यांचा....
आणिक...प्रेमाचा

- शशांक नवलकर ५.१२.२००९

तू जाताना.....

खरच....
खूप काही राहून गेले...
तुझ्या भावनांसवे
माझे अश्रूही वाहून गेले.
खूप काही सांगायचे...
काही बोलायचे....
राहून गेले...
तू जाताना....

ते अश्रू आटले असते का?
त्या आठवणींमध्ये धुके दाटले असते का?
ह्या मनातील प्रत्येक प्रश्न....
....असेच सुटले असते का?
ते प्रश्न, प्रश्नच राहून गेले...
तू जाताना....

आता प्रत्येक वाट अलग.....
तिचा अंतही अलग...
सारे काही मुक्त करून जातेयस.......
परत येशील का? त्याच वाटेकडे
परत.......
सारे काही तेच असेल....
पण काही तरी राहून जाईल........
"तू"....जाताना.........

जरी अंत:करणी गारठलो...
तरी जळत राहीन
त्या आठवणींसवे जगत राहीन......
पापण्याही गारठून ओल्या होतील........
तरीही मी जगत राहीन.......
तुझी वाट पाहत राहीन............

खरच.........
जगणे असेच असेल का ?
तू जाताना............

- शशांक नवलकर २८-११-२००९.

उध्वस्त मी.......................

प्रेमात तुझ्या
हरवूनी अस्तित्व माझे
तुटलो तुकड्यात मी
तुकड्यातुकड्यातूनही रक्त ओथंबले
जाहलो असा उध्वस्त मी

होऊनी निष्पर्ण तुझ्यासवे
त्यागले आज स्वत:ला
त्या प्रत्येक कर्मासाठी
पापासाठी पुण्यासाठी जगण्यासाठी
जाहलो असा उध्वस्त मी

ओठावर तुझ्या हसू पाहतो
जळतो मी
पाहुनी भस्म होत्या स्वप्नांना
त्या सर्वांसवे भस्म होतो मी
आज जळते आहे आयुष्य माझे
जाहलो असा उध्वस्त मी

पाहतो एक पहाट कोवळी
नवे आयुष्य जगण्यासाठी
श्वास घेण्या जातो जिथे
घुसमटतो त्या प्रत्येक क्षणासाठी
होतो अंत माझा होता तुझी सुरुवात
ह्या चक्रव्युहात
जाहलो असा उध्वस्त मी

मागतो मृत्यू तुझ्या देवाकडे
मरण्यासही आतुर जाहलो मी
नाही जेथे मृत्यूही
न काहीच माझे माझ्याकडे
आज जाहलो असा उध्वस्त मी............
उध्वस्त मी.......................

- शशांक नवलकर १९-११-२००९

"मी" विरूद्ध मी....

.
शोध घेता मी स्वत:चा
शोध मनातील वादळांचा
ना असे सावली ना दिसे प्रकाश
दिसे "मी"...
वादळात गुरफटलेला.....

वादळ...
माझ्याच प्रतिबिंबांचे
माझ्याच भावनांचे....
माझ्याच सावलीतले.....
माझ्याच मनातले......
जेथे दिसे फक्त....
"मी"

एक कल्लोळ गजबजलेला...
कोप-या कोप-यातही कर्कश्श...असा
मनी दाटते वर्दळ.....
तुटलेल्या स्वप्नांची....
हरवलेल्या आठवांची
अन... त्यात रूतलेला...........
"मी"

आज पाहता डोकावूनी.......
मनात........
असे फक्त "मी"च....
आणि मीच........

चाले एकच सामना.........
"मी विरूद्ध मी.....

- shashank navalkar 13.11.2009.

"ती"तली

फुलपाखरं उडताना पाहते
त्यांच बागडणं पाहून स्वत:त हरवून जाते
दिवसा सुस्तावणारी ती बेनाम खोली
रात्री भरणा-या बाजारात
प्रत्येक "पाखराला" पायांनी लाथाडताना रोजच पाहते

फुलांचा सुगंध माडीवर येता
मन बहरून जाते
मोग-याच्या गंधातही शरीराचा वास काढत
येणारा गिराहिक पसंतीचा माल हेरते

तिला कधी नाव नसते
तिचं आयुष्यही निनावीच असते
नाव नसले तरी सर्वासाठी सारखच
एका रात्रीचं ती बि-हाड असते

बाजारबसवी....भटकभवानी
मदनिका कित्येकदा इतरांसाठी होते ती
पण........
हा "पण.."च बदलत असतो
त्यांचे जग त्यांच्यातली "ती"......

एक फुल कुणीतरी देतं...
प्रेमासाठी प्रणयासाठी...
पाकळ्यांसकट प्रत्येक पाकळी उपभोगण्यासाठी,
चार फाटक्या नोटांच्या आशेत स्वत: उपभोगली जाते
घुसमटणा-या मिठीतही घरच्या गरजांचा हिशोब मांडते.

तिचं आयुष्यही असतं ?

मलमलीच्या गालिच्यावरील कोलमडलेली ती
तरीही प्रत्येक रात्र तशीच रंगते,
ती जिवंत स्त्री असली तरी फुलासारखीच कुस्करलीजाते.........
फुलांसारखीच कुस्करली जाते.......

- शशांक नवलकर २८.१०.२००९.

october rain

थंड वा-यात
गुलाबी उन्हात
मंद गंध मातीचा
दरवळतो...

चिंब भिजता
ओल्या आठवांनी
घेता निरोप पावसाचा
पुन्हा अवतरला
तो

प्रेमाचा रंग बहरला
गुलाबी ओठांवरती
थेंब पडूनी मोह आवरला
तिच्या नयनांवरती
तो बरसतो

भिजण्याची मजा
पुन्हा हवी-हवीशी वाटे
पावसातही पावसानंतरही
जेव्हा पुन्हा असा पाऊस....
अवतरतो............

गुलाबी थंडीतही
चिंब ओलावा
पुन्हा सुखावतो..
असा हा "october rain"
मनी माझ्या
बरसतो.

- शशांक नवलकर १०/१०/२००९.

माणसांच जंगल

माणसांच्या गर्दीत माणसं एकटीच
माणसांचा शोध घेणारी तीच
अन स्वत:चा शोध घेणारीही....
तीच

जगण्याचा शोध घेता घेता
जगणे विसरून जीव घेता
माणूस म्हणवूनी
माणूसकीचाच जीव घेता

प्रत्येक माणूस हा माणसासाठीच
प्रेमासाठी क्लेशासाठी आनंदासाठी
अगदी पोटापाण्यासाठीही....!
फक्त माणूसच

आज म्हणे
माणसासारखा माणूस उगवला
जीता नव्हे तर डागडूजीतला
मानव उमगला....

पण माणूस म्हणजे माणूसच
श्वासासाठी श्वास देणारा
रक्तासाठी रक्त देणारा
शेवटी .... तो एक माणूसच

माणसांचेही एक जंगल असते ?
हो ..
जिथे माणसंच माणसं असतात
ह्या माणसाच्या गर्दीत मी ही असतो
एकटाच असतो...........
ती माणसंही आपापल्यासाठी
एकटीच असतात का?

- शशांक नवलकर २७-०९-२००९

ती पायवाट...

ती पायवाट...
ती वाट चालताना
नेहमीच आजु-बाजुला बघत राहीलो
काटा रूतला हळूच चालताना
अन ती पावलच रक्तबंबाळ होत गेली

लाल रक्तांची पायवाट
चालायची सवयच झाली
काटयाकाटयातून वाट काढायची
अन चालत जायची ती पायवाट

रूतल्या काट्यांनी चालायचा
सरावच झाला...

खंत वाटते आता
ती वाट चालताना.............

काटयाकाटयातून चालण्याची
सवय मोडूनच गेली
ती पायवाट चालायची सोडूनच दिली..................

- शशांक नवलकर ११-०९-०९

तो माझा होता

तो
आठवतो मला
ओघळणा-या अश्रूंतून
काटा बनूनी
रूततो काळजात
रक्तबंबाळ भावनेतून

त्याची आठवण
बनली आज एक दलदल
अंत:करणातील व्यथांची
काळजाच्या पडणा-या ठिक-या
पुरून उरल्या
ती आठवण आयुष्यभर जगण्यासाठी

ते
आलेले एक वादळ
माझ्याच स्वार्थामुळे!!
मनात दाटलेली वर्दळ
ओढावलेल्या एकटेपणामुळे
आसक्त झाल्या होत्या नजरा....
उरलेल्या अंधुक नजा-यामुळे

"तो माझा होता"
लाज वाटते का? म्हणे सर्व
प्रेम केले त्यावर मनापासून
विसरूनी सा-या जगा
आज बदलले आयुष्य सर्व
ओठी शब्द उरले फक्त आता....
"तो माझा होता"
"तो माझा होता"

- शशांक नवलकर ५-९-२००९